رشتِ امروز؛ شهری گرفتار پنج گره ساختاری و تشنه‌ی یک راه‌حل واحد

رشت؛ از شکوه باران تا غبار بی‌ثباتی/ شهر خلاق، تدبیر تعاون‌محور می‌خواهد

یادداشتی از: #محبوبه_حسن زاده

رشت، شهر اولین‌ها و زیست‌بوم خلاقیت، این روزها حالش خوب نیست. به عنوان زنی که سال‌ها در فضای کارآفرینی با تلاطم‌های اقتصادی دست و پنجه نرم کرده و در نهاد #تعاون، برکت #هم‌افزایی را از نزدیک لمس کرده است، نمی‌توانم چشمانم را بر زخم‌های کهنه این شهر ببندم. رشت ما، بیش از آنکه نیازمند وعده‌های رنگین باشد، تشنه‌ی ثبات مدیریتی و #نگاه_کارآفرینانه در کالبد شهری است.

۱. میراث تلخ سراوان و رودخانه‌هایی که دیگر نمی‌خندند:

سراوان، زخمی بر چهره طبیعت ماست و زرجوب و گوهررود، شریان‌های حیاتی که حالا به جای طراوت، بوی بی‌تدبیری می‌دهند. احیای این منابع، تنها یک پروژه عمرانی نیست؛ بلکه بازگرداندن #حقِ_حیات به شهروندان است. ما نیازمند مدیریت سبز و تکنولوژی‌های نوین بازیافت هستیم تا رشت دوباره نفس بکشد.

۲. گره کور ترافیک و زیرساخت‌های فرسوده:

ترافیک رشت، ثانیه‌های عمر و سرمایه‌های اقتصادی ما را می‌بلعد. آسفالت‌های لرزان و ناوگانِ خسته‌ی حمل‌ونقل عمومی، شایسته نام #شهر_باران نیست. مدیریت شهری باید با نگاهی جامع، پروژه‌های نیمه‌تمام را از بن‌بست خارج کند و به جای مسکن‌های موقت، به درمان ریشه‌ای معابر بپردازد.

۳. ساختمان‌های نسقی؛ بلاتکلیفی در متن قانون:

بخش بزرگی از همشهریان ما در خانه‌های نسقی زندگی می‌کنند؛ خانه‌هایی که سهمشان از خدمات شهری کم و اضطراب قانونی‌شان زیاد است. به عنوان کسی که با پیچ‌وخم‌های اداری آشناست، معتقدم حل این معضل نیازمند یک جسارت حقوقی و تعامل میان‌بخشی است تا امنیت روانی به سفره خانواده‌های رشتی بازگردد.

۴. اقتصادِ شهر و الگوی تعاون:

تجربه به من آموخت که دست‌های پراکنده، کاری از پیش نمی‌برند. ساماندهی دست‌فروشان و سدِ معبر نباید با نگاه حذفی باشد. ما می‌توانیم با ایجاد بازارهای محلی نوین و استفاده از مدل‌های تعاونی، معیشت این قشر را به شکوهِ گردشگری شهر گره بزنیم.

۵. رؤیای ثبات:

بزرگترین معضل رشت، صندلی لرزان مدیریت شهری است. تا زمانی که سایه سنگین سیاست‌زدگی بر تخصص‌گرایی سنگینی کند، پروژه‌های بزرگ محقق نمی‌شوند. رشت به ثبات نیاز دارد تا سرمایه‌گذار و کارآفرین، جرات ورود به میدان را داشته باشند.